To publikacja towarzysząca wystawie poświęconej ewolucji rzeźby twórców związanych z warszawską Akademią Sztuk Pięknych od okresu przedwojennego po współczesność. Książka porządkuje prezentowane dzieła wokół trzech kluczowych pojęć: figury, przestrzeni i procesu, pokazując jak te kategorie przenikają się i zmieniają znaczenie rzeźby. Od klasycznych mimetycznych przedstawień takich jak „Zapaśnik” Mariana Kurjaty po współczesne formy abstrakcyjne i konceptualne publikacja ukazuje kontrast między tradycyjnym podejściem do rzeźby a jej nowoczesnymi minimalistycznymi i eksperymentalnymi odsłonami. Zawarte w niej prace profesorów i studentów m.in. Tadeusza Breyera, Adama Myjaka i Mariana Wnuka pokazują przemiany portretu rzeźbiarskiego w którym coraz częściej liczy się ekspresja i symbolika a nie tylko podobieństwo. Ważnym wątkiem jest także rzeźba jako przestrzeń i proces inspirowana m.in. koncepcją Formy Otwartej Oskara Hansena gdzie dzieło staje się działaniem relacją i doświadczeniem angażującym widza. Przykładem są tu instalacje Grzegorza Kowalskiego i duetu KwieKulik.